Via publica relicta, ad viam bituminatam duarum linearum quae ad litus orientale Avalonis ducit tendens, haec via saepe resecta est, ita ut incertum sit viam plus generis et quadratorum quam bitumen primum habere.
Haec est terra sterilis Avalonis, cum arbore sola supra humeros tuos, vento obstructa, in valle latente.
Stagna et frutices steriles instar stragulorum ingentium dispositi sunt, ad horizontem utrinque extensi, aprici et calidi; solo sicco, et odor fruticum et paludum torficarum redundat.
Autocinetum meum in parvo loco terrae et glarearum collocavi, ubi magnum stagnum videre poteram, cum subito saxo in margine rupis ex uno latere surgente. Hic locus saepe aquam altiorem et greges truttarum habet. A via circiter unum chiliometrum abest, sed distantia hic allicit: nihil in oculis est quod comprehendere et perspicuam scalam ponere possis, nisi molles undulationes in terra et lanugo a plantis vento actis formata.
Deinde, per semitam palustriam birotariam inter plantas palustrias palustricas paene fragiles ambulavi. Soli carnivori, qui apricabantur, satis madidi videbantur ut superviverent, folia eorum stellata guttis viscosis et attractivis delectabantur. Plantae urcei rigidae et fragiles erant, quasi pluvia celeriter veniret. Iuxta viam quandam, subito parvus grex avium ante me erat, piaculans et acclamans, nescio qua de causa, semper in eandem prorsus partem ac ego fugiens. Coetus meus exercitationis non avolabit donec paries saxosus directe ante me apparebit.
Lineam arripui, piscem mediocrem sustuli et hamo cepi, deinde in margine rupis sedi, caligas et tibialia exui, ad rupem incubui, et in aquam calidam fuscam calcavi. Clamorem clarum et clarum haliaeeti audire poteram, sed sonum eius in caelo videre non poteram. Aura in aqua spirabat, et de natando cogitavi. Ante oculos meos, autocineta et autocineta oneraria interdum per viam vehuntur. Glarea elevata et semitae viam limitem inter caelum et terram faciunt, ita vehicula quodammodo vehuntur.
Stagna et frutices steriles instar stragulorum ingentium dispositi sunt, ad horizontem utrinque extensi, aprici et calidi; solo sicco, et odor fruticum et paludum torficarum redundat.
Ergo, curru ingressus, iuxta litus, in flumen parvum et vadosum, fuscum, aquae lapideae parvae influit, diu ab aqua allictum, ita ut omnes eundem aspectum cerum et rotundum praebeant. Non multi pisces sunt, et ubi sunt, in profundis foveis, sub ripis incisis, capiuntur; aqua fluminis terram sub arboribus flectit et secat, et aqua celeriter fluens ad angulos lapides deorsum agit, aggeres et aggeres formans. Robustus exiit et a muscis oculis iridis morsus est, sed libellulae quoque, quae in muscas circumjacentes impetum fecerunt antequam vehementer morderent.
In curva, sonitus vadi aquae fluentis alios sonos devorare videtur, itaque solum lenis sonitus aquae super se volventis auditur. Sol valde calidus est, et saxa fluminis in tergo meo etiam calidiora sunt. Nulla requies per totum diem.
Russell Wangersky’s column appeared in the SaltWire newspaper and website on the Canadian Atlantic coast. You can contact him at russell.wangersky@thetelegram.com-Twitter: @wangersky.